Architektura niezrównoważona

Baboci, Borret, Bukowiecki, Christiansen, Costa, Cymer, Drozda, Frąckowiak, Gadanho, Kiecko, Klein, Kowalewski, Krzaczkowski, Kuciewicz/De lacobis, Mazur, Mendel, Ostrowski, Parerga, Pawełek, Sieverts, Smith, Stone, Twardoch, Yoshimura, Zabicki/Drozdowska, Kościńska, Lewicki, Momot, Przepiórkowski, Tomkowska, Trepka
Architektura niezrównoważona – zbiór tekstów pod redakcją Kacpra Pobłockiego i Bogny Świątkowskiej, podsumowujący cykl Synchronizacja w 2016 roku – to pierwsza wydana w Polsce publikacja opisująca środowiskowe konsekwencje decyzji urbanistycznych, ekonomicznych i politycznych ostatnich dekad, a także polityczne i społeczne konsekwencje zmian w środowisku, w którym żyjemy. Pojęcie niezrównoważenia pozwala na przyjrzenie się obszarom ograniczenia wyobraźni architektów, urbanistów, czy innych aktywnie (współ)tworzących przestrzeń, a równocześnie daje szansę szukania nowych, pożytecznych rozwiązań, które nie znają dotychczasowych granic. Niezrównoważenie rozumiane jest tu jako odejście od formatów i strategii wynikających z przyjętych poprawności projektowych, planistycznych, energetycznych, od wszystkich praw i zasad, które wyznaczają dziś normy przyjęte w budownictwie pierwszego świata, uformowanym wokół dominującej w XX wieku tradycji modernistycznej. Na zbiór Architektura niezrównoważona składają się m.in. esej Naomi Klein poświęcony globalnemu ociepleniu, rozmowy z naczelnymi architektami europejskich miast: Jonim Babocim (Tirana), Kristiaanem Borretem (Bruksela) i Janem Christiansenem (Kopenhaga), fragmenty książki Thomasa Sievertsa Zwischenstadt („Międzymieście”), a także teksty: Emilii Kiecko o megastrukturach, Agaty Twardoch o niezrównoważonej urbanizacji, Macieja Kowalewskiego o architekturze cmentarzy czy Łukasza Drozdy o dyktaturze kierowców.

Reviews

No reviews
Item Posts
No posts